2 jaar Lisa 2013-2015

Ik realiseer me dat ik de afgelopen twee jaar alleen over Coco heb geschreven.
Het waren heftige jaren waarin ik heel veel met haar bezig ben geweest, maar tegelijkertijd was het voor mij net zo heftig. Tsjonge jonge, wat waren de afgelopen twee jaar heftig!!

Er is ook heel veel gebeurd in mijn hoofd, in mijn lichaam en in mijn leven.

We beginnen waar ik geeindigd was in 2013. Een nieuwe baan met vaste uren, vaste werkzaamheden. Zekerheid, rust.

Ik begon in november 2012 met het idee te gaan koken voor de lunch voor zo'n 25 man, jongens die op wat voor manier dan ook ontspoord waren zouden mij helpen. Daarnaast zou ik een Jamie Oliver achtige lunchroom op gaan zetten voor de ontspoorde jongens. Hier zou ik ze leren wat het horecavak inhield en een lunchroom runnen voor de bedrijven in de wijk,
Na drie maanden koken met de jongens, die soms lief, soms breekbaar en regelmatig het bloed onder mijn nagels haalden, was het nog steeds niet duidelijk of de financiering rond was.
Ik werd aan het lijntje gehouden.
Het werk vond ik leuk, maar de paar jongens die me psychologisch triggerden raakten me zo diep dat ik soms huilend naar mijn werk fietste. Ik vond mijn werk leuk, maar die trigger. Het gepeuter in mijn ziel op sommige ochtenden vond ik erg moeilijk. Ik was niet de enige die moeite met ze had, de jongens werden dan ook uit het traject gezet wegens wangedrag.
Ik dacht dat ik het prima naar mijn zin had, ook toen ik na een half jaar te horen had gekregen dat de lunchroom niet door ging. Ik ging door, maakte lesplannen, schreef lezingen over voeding en de invloed hiervan op het gedrag en de psyche. Maar ik deed er niets mee.
Er was geen land te bezeilen met de jongens, ze kwamen en gingen wanneer ze zin hadden. Er was geen structuur vanuit de directie en het lesprogramma had geen zin omdat de ene week een jongen enthousiast begon en hij de volgende week ineens weer weg kon zijn en niet meer terug kwam.

De 25 man voor de warme lunch waren ondertussen 40 man geworden. Mijn afwashulp was inmiddels ontslagen om een vage reden. En vanaf toen was het teveel.
Thuis zat ik met een desperate Coco, op mijn werk had ik veel te veel hooi op mijn vork. En ja ik trok mijn mond open, ging in gesprek met leidinggevenden maar kreeg te horen dat er geen geld was voor veranderingen.

Ik had zo'n spijt van mijn baantje in loondienst!!
Ik voelde me als een slaaf, de loonslaaf.
En toen, op een ochtend na het boodschappen doen stapte ik het gebouw binnen, en een stortvloed aan tranen kwam uit mij en heeft drie maanden aangehouden.

De druppel was een Coco die 's morgens niet uit bed wilde komen en mijn werk wat me leeg zoog.
Ik voelde me ineens leeg. Ik voelde me gebruikt, door iedereen. Ik was een sloof. Ik voelde me een sloof. En dat verdiende ik niet.

Ik was overspannen, burnout.
Ik zat thuis.

Geen tomaat of ui kon ik nog vasthouden zonder heel erg kwaad te worden.
Na drie maanden huilen, kwamen negen maanden psycholoog en boeken lezen. Ik bedacht allerhande creatieve beroepen waarin ik me wilde ontwikkelen.
Na een jaar was ik een beetje bijgetrokken.
Thuis had ik de boel gereorganiseerd: ik had strepen getrokken: tot hier en niet verder. Ik doe niets meer, zoek het maar uit allemaal.

Zoek jezelf moeder, vind je zelf!

Uiteindelijk kreeg ik na een jaar weer zin om me met voeding bezig te houden, ik ging weer schrijven over voeding www.aptaeten.com en heel langzaam aan nam ik weer contact op met mijn netwerk. In december 2013 knapte mijn ballonnetje en anderhalf jaar later ging ik weer voorzichtig hier en daar wat klussen doen. Nu,september 2015, wordt de agenda weer wat voller.

Ik kijk nu heel goed naar wat ik echt wil en voel direct wanneer iets niet klopt, zo heb ik de afgelopen periode al diverse aanbiedingen voor werk waarmee ik een vast inkomen kon genereren maar waar ik me niet goed bij voelde, afgeslagen. Dat is heel raar en moeilijk.

Maar accepteren dat ik, nu ik 46 jaar ben anders ben dan toen ik 40 was is het belangrijkste. De hormonen zijn duidelijk aan het veranderen, de lichamelijke gesteldheid is anders. Ik kan niet anders doen dan luisteren naar mijn lichaam.
En dat is waar ik mee bezig ben. Ik geef voedingsadviezen, voedingsworkshops, wildplukwandelingen en hormoonbalancerende cursussen en lezingen voor vrouwen in de overgang en voor vrouwen met menstruele klachten.
Ik verslind boeken over voeding en hormonen, over voeding en psychische klachten. Inmiddels ben ik ook een ervaringsdeskundige op het gebied van burnout en de overgang.
En nog nooit heb ik zo sterk het gevoel gehad op het goede pad te zitten.

Als slagroom op de taart heb ik me ingeschreven voor een cursus cabaret, want dat wilde ik ook al sinds mijn 14e. 
Op 29 september start de cursus, ik ben heel benieuwd!!

Ik lees graag of je iets herkend in mijn verhaal en of je zelf iets dergelijks hebt meegemaakt. Alle reacties zijn welkom. We zijn er tenslotte om te leren van elkaar. <3 p="">

ADD of ADHD

Ik kreeg in 2008 de diagnose ADD. Ik was rustig, dromerig en impulsief.
Ik werkte toen 12 uur per week en zorgde voor de kinderen, deed wat ik moest doen als moeder en probeerde het een beetje leuk voor mijzelf te maken binnen de gegeven kaders. Maar ik was niet de vrouw die ik wilde zijn. Ik had angstaanvallen, wilde meer werken maar ik had vaak migraine en dacht dat ik waarschijnlijk toch niet aan de baan zou komen die ik zou willen. Dus had ik een eigen bedrijfje waar ik alles zelf in kon vullen. Het werkte tot op een bepaalde hoogte maar gaf niet de bevrediging die ik zocht.
Daarom zocht ik hulp en kreeg ik de diagnose ADD.

Nu anno 2013 eet ik anders en werk ik als een paard, doe 10 dingen tegelijk, ideeen stromen binnen en ben erg goed in ad hoc werken. Veranderingen in mijn werk? Heerlijk.
Ik netwerk me suf, ben de vrouw die ik wil zijn. Ik grijp mijn kansen, ontmoet leuke inspirerende mensen en voel de energie stromen. Ik, die dacht dat ik graag alleen wilde zijn, werk nu met en voor mensen, kleine groepjes. Ik geef les en ik sta op festivals met een catering. Dit is gekomen door me open te stellen. Door te leren luisteren naar anderen. Door mijn ego te verkleinen. Door te luisteren naar mijn lichaam.
Hierdoor werd mijn netwerk groter en kreeg ik werk waarin ik al mijn kwaliteiten kan gebruiken.
Ik wist ook dat als ik meer wilde werken dan voorheen, ik werkelijk wat aan mijn gezondheid moest doen. Anders zou ik zo vaak migraine hebben dat ik niet zou kunnen werken.
En toen ik eenmaal anders at, veranderde ook mijn instelling. Ik weet niet wat eerder kwam. De voldoening van werk of de voedingsverandering. Wat ik wel weet is dat deze twee samen zorgen dat het bloed weer stroomt.

Ik voel me ADD'er als ik mijn lichaam moe is van de chemicalien en suikers.
Ik voel me ADHD'er als mijn lichaam fit en vrolijk is van alle groenten en gezonde voedingsmiddelen.
En ik ben er erg blij mee. Omdat ik dan goed functioneer. Mijn hoofd gaat nog alle kanten op maar wel alle goede kanten.
De dromerige 'ik' is een 'ik' in ruststand. Een licht gefrustreerde ik die niet tot actie kan komen.
De hyper 'ik' is een 'ik' in actie. Fris en vrolijk, licht bluffend door het leven struinend.
Als mensen mij vragen voor opdrachten kan ik alles. Natuurlijk, geen probleem. En wat blijkt: Ik kan het!
Als je wil kan je alles. Daar ben ik van overtuigd. Als je bloed maar kan stromen.

De psycholoog Otto Rank classificeerde het als volgt:
Er is de Artiest en er is de Neuroot.
Een neuroot is een gefrustreerde artiest.
En zo is het.

Als een artiest geblokkeerd wordt door de grenzen in de maatschappij of persoonlijke blokkades waar hij tegen aan loopt dan wordt hij neurotisch. Je legt je neer bij de situatie, maar blij wordt je er niet van.

Als ik kijk naar mijn dochter Coco dan is ze betreft die dingen die ze niet leuk vind erg afwezig, dromerig en vind ze het moeilijk te starten en het werk af te maken. Neuroot
Doet ze iets wat ze leuk vind: Schrijven, dan kan ze een hele dag achter elkaar werken. Artiest.

Bijvoorbeeld:
Coco heeft moeite met school. Omdat ze zich niet kan zetten tot de vakken die ze niet leuk vind. Niet meer dan normaal, maar ja, we moeten de jaren door.
En ik hoop toch zo dat bij haar, als zij eenmaal haar passie kan volgen, het bloed gaat stromen.
We beginnen met nu eerst met voeding en veel positieve aandacht. Want je wordt vanzelf een neuroot als je vaak te horen krijgt dat je alles te langzaam doet, je niet oplet, je een sloddervos wordt genoemd en je veel uitdrukkingen en gezegdes niet snapt omdat je alles letterlijk neemt.

Nog zo'n voorbeeld:
Haar vader, mijn vriend, is op zijn werk een multi tasker, doet alles heel snel, goed en accuraat. Eenmaal thuis is hij moe, en een dromer. Administratief werk lukt hem niet. Computeren is moeilijk, zo'n scherm met zoveel verschillende plaatjes en teksten. Teveel informatie.
Maar heeft hij eenmaal een kwast of potlood in zijn hand dan is hij een ware meester in de schilderkunst.

Het bloed moet stromen!

Dat kan natuurlijk op verschillende manieren:

1. Volgen van je passie.
2. Bewegen, bewegen, bewegen!
3. Je bloed de gelegenheid geven vrijuit te bewegen in je lichaam en blokkades opheffen.

En dat gaan we doen!

Aandachtspunt voor Coco: bewegen! 

De rest van de familie fietst veel. Iedere dag een 3 kwartier denk ik. Coco niet.

Dus deze vakantie gaan we fietsen en wandelen.

Fijne meivakantie!

Ochtendrituel nr 1

Om mijn lichaam in een goede conditie te brengen zodat ik mijn hoofd koel kan houden let ik goed op wat ik eet. Hiermee hoop ik dat ik mijn lichaam geef wat het nodig heeft zodat ik geen mineralen en vitamines tekort kom en ik geen giftige stoffen binnen krijg die mijn lever en nieren vervuilen en mijn bloed en dus ook mijn hersenen vertroebelen. Als ik dit niet doe dan heb ik regelmatig een zwaar hoofd, ben ik misselijk en moet ik op bed liggen en als mijn lichaam echt ongelukkig is dan krijg ik migraine.
De koppeling met ADD/ADHD is dat mijn hoofd helder is als ik goed eet. Ik heb veel energie en kan bergen verzetten. Als ik eet zoals ik vroeger deed: met o.a. brood, suiker, chocoladekoekjes, was ik niet vooruit te branden, mijn hoofd was een chaos.Ik wordt niet hyper van suiker zoals mensen wel eens suggereren, ik wordt er ontzettend loom van, gedrogeerd, er komt een waas in mijn hoofd.  
Daarom ga ik voor de uitdrukking: een schone geest huist in een schoon lichaam.

Hier volgt het eerste deel van mijn ochtendritueel:

1. Iedere ochtend sta ik op en loop ik naar de keuken, neem twee probiotica pillen (goede kwaliteit van bijvoorbeeld Orthica) in met water om mijn darmen gelukkig te maken.
2. Daarna neem ik mijn vieze maar heilzame poedertjes in:

1 theelepel Maca-poeder(niet zo vies), 
1 theelepel Ashwaganda-poeder (bitter) en 
1/2 theelepel Astralagus-poeder(nog bitterder)
en om de smaak een beetje te maskeren doe ik er een halve theelepel kaneelpoeder bij.
Oplossen met een klein beetje wat er en hatseee: naar binnen!
Niet lekker, wel effectief.
Ik kan de poeders ook in een smoothie doen, maar dat vind ik dan weer zo zonde van de smoothie.

De poeders zijn ADAPTOGENEN.  Er zijn verschillende soorten adaptogenen.
Een adaptogeen, gaat in je lichaam aan de slag en daar waar het nodig is brengt het de juiste balans. Meer uitleg hoe adaptogenen werken en wat het voor ADD kan doen zal ik nog nader beschrijven in een andere post.
De adaptogenen die ik neem zijn voor mijn hormoonbalans, omdat ik 43 jaar ben merk ik dat mijn migraineaanvallen het laatste jaar steeds meer gekoppeld zijn aan mijn menstruatie en mijn lichaam dus aan het rommelen is met hormonen.
Bij mijn leeftijd kan het zijn dat ik de eerste tekenen van de menopauze ervaar. Maar ben je jonger dan kan het ook zijn dat je hormonen uit balans zijn.(of allebei, menopauze en je hormonen uit balans, nog vervelender, je menopauze wordt minder heftig als je hormonen in balans zijn)

En dan komen we hier op lesje bio chemie:
De werking van neurotransmitters, dus ook dopamine waar mensen met ADD/ADHD een tekort van kunnen hebben, wordt gereguleerd door je hormonen!
Dus als je een hormonale disbalans hebt heeft dit een groot gevolg voor je dopamine gehalte.
Een verhoogde aanmaak van het hormoon cortisol, wat veroorzaakt wordt door stress, zorgt ervoor dat tryptofaan, wat de aanmaak van dopamine verzorgt, omgezet wordt in de stof kynurenine. Wat op zich niet erg is maar je wilt dat niet want je hebt de dopamine nodig om je te concentreren.

En zo is de cirkel rond!
Je lichaam in balans dus! 
Geen synthetische medicijnen die de symptomen van ADD onderdrukken, maar je lichaam helpen in balans te komen en zo vanuit het geheel de ADD laten verdwijnen. 

Voeding

Na vier jaar kom ik weer terug op deze blog. Vier jaar! En ja, er is wel het een en ander gebeurd in de afgelopen jaren. Ik werkte tot eind 2011 als ZZP'er met mijn eigen bedrijf wat niet echt van de grond kwam omdat ik alles alleen deed omdat ik wel alles kan maar er niet de tijd voor heb..
In feb.2012 begon ik aan een parttime baan als bedrijfsleider en chefkok van een cateringbedrijf. Hierdoor werkte ik veel meer uren dan voorheen en was er eindelijk werk aan de winkel. Veel verschillende taken en mijn rusteloze hoofd vond het heerlijk om zowel de keuken te runnen, het bedrijf te leiden, de administratie en de websites bij te houden.
In december merkte ik echter dat de onregelmatige werktijden me op begonnen te breken. Ik wilde meer tijd hebben om mijzelf te ontwikkelen en om ook Coco goed te kunnen helpen. Vooral Coco helpen en weer rust in huis krijgen vond ik belangrijk. Ik was in april 2012 een opleiding Voedingsdeskundige gestart maar kwam hier maar niet aan toe. Dus zei ik in december mijn baan op.
Natuurlijk had ik in 2012 mijn netwerk flink uitgebreid door mijn werkzaamheden en kon ik al in november twee ochtenden per week bij een andere werkgever starten. Per 1 maart werk ik daar nu 4 ochtenden in de week en geef ik af en toe invallessen over gezonde voeding.
Alles is nu gestructureerd en ik ben waar ik wil zijn: ik kook en ik geef les.

Ik geef les in gezonde voeding, ik heb mij de afgelopen twee jaar verdiept in alles wat met gezonde voeding te maken heeft. Naast de opleiding lees ik boeken en surf ik avonden op internet om alles te weten te komen over voeding.
De reden daarvoor is mijn gezondheid, mijn psyche en de psyche van mijn kind.

Toen ik in 2012 begon met mijn werk als chefkok/bedrijfsleider wist ik dat ik gezond moest eten wilde ik dit werk kunnen doen. Ik heb namelijk regelmatig migraine en lig dan vaak 3 dagen op bed. En dat kon ik me nu niet veroorloven. Dus erg goed letten op mijn voeding!
Ik stopte met eerst met chocolade en daarna met suiker, vervolgens at ik geen koolhydraten meer. Ik las over rawfood, het paleodieet en andere dieten en ik voegde elementen hiervan toe in mijn dieet.
Tegenwoordig eet ik wel wat koolhydraten, maar geen gluten.
En ik ben veranderd!

De migraine is er nog steeds, al is het wel minder. Maar ja, sinds een half jaar eet ik weer chocolade, chocolade eten als je ongesteld moet worden is nou eenmaal geen goed idee en toch kan ik het niet laten.
Dus daar werk ik nu ook nog aan..

Niet alleen ben ik 15 kilo afgevallen ; mijn hoofd is rustiger en het belangrijkste verschil is dat ik geen driftbuien en emotionele onbalans meer heb. Ik wil niet meer iedere maand van mijn man scheiden. Ik werd namelijk iedere maand ontzettend boos en gefrustreerd als ik ongesteld moest worden, het huis was te klein en ik wilde alleen zijn. Echte huwelijkscrisissen hebben we gehad, ook al zijn we niet getrouwd.
Maar dat is dus over.
Ik ben rustiger en evenwichtiger, ik kan nu zelfs regelmatig mijn mond houden als ik dingen denk.
Dus voeding doet heel veel met je.
Binnenkort (althans dat is het plan) vertel ik meer over voeding.
Er zijn de afgelopen jaren op ADHD/ADD gebied ook alweer zoveel ontwikkelingen!

Voeding dus.

Eindelijk weer nieuws

Het is lang stil geweest. Er was niet veel te melden. Ik had dan ook geen inspiratie tot schrijven. Zo gaat dat met ADD he. Snel afgeleid, veel dingen doen, maar niets voor 100%. Dat vind ik soms fijn, want dat betekent dat ik ook heel veel verschillende dingen kan. Niet 100%, maar dat hoeft vaak ook niet. 70% vind ik een heel mooi percentage.

Om een vaste lezers schare te krijgen is het misschien niet zo handig, maar ja, dat neem ik dan maar voor lief. Goed. Eerst de ontwikkelingen van de afgelopen 2 maanden (goh, da's erg lang!)

Het vorig stukje schreef ik nadat ik met mijn psychologe had afgesproken dat ik met Ritalin zou beginnen. Na deze dag echter ging de psychologe met verplichte ADV vakantie tot deze week. Aankomende maandag zal ik haar weer zien.

Het Ritalin verhaal is echter wat anders verlopen. Medicijnen worden voorgeschreven door een psychiater. Mijn psychiater vond mijn depressie/angst verhaal belangrijker.(Ik wil altijd snel weg bij theatervoorstellingen/colleges/rondleidingen , als dat niet kan ga ik me ergeren, krijg ik buikpijn, stress, moet weg en wordt verdrietig. Dit alles wordt veroorzaakt door snelle verveling,moeite met prikkels,concentratie en moeite met stil zitten en dus te herleiden naar ADD).

Ik kreeg dus een antidepressiva voorgeschreven. Ik dacht, ok,laten we het proberen, het uitstellen van Ritalin vond ik ook wel een fijne gedachte.(Lees: een toch weer ontkennende gedachte).

Ik nam twee keer een tablet en kreeg zo veel last van bijwerkingen: clusterhoofdpijn, braakneigingen, misselijkheid, constant geeuwen en algehele malaise dat ik daar direct weer mee gestopt ben. Ik belde keurig de psychiater om te vragen of het goed idee was dat ik al weer gestopt was, bleek ze ziek te zijn. En dat is ze nog steeds. Waarschijnlijk ook overspannen?

Ik weet het niet. Maar goed, sindsdien dus geen medicatie.

Dat was ik de afgelopen twee maanden.

Nu Coco.

Met haar gaat het goed. Tenminste op het vlak van faalangst/onzekerheid. Ze zit goed in haar vel, voelt zich meer geaccepteerd en weet dat ze niet de enige is. Op school gaat het iets beter, soms gaat het weleens mis met de communicatie over toetsen en spullen die mee naar school moeten omdat Coco vaak haar spullen vergeet en toetsen niet mee naar huis neemt en soms gewoon vergeet dat ze iets moest leren. Zo had ze ineens een topo toets. Twee dagen voordat de toets was kwam ze daarmee. Wij hadden ook nog drukke dagen en Coco was druk in haar hoofd waardoor van leren niets terecht kwam. Gevolg:een 1. Het bleek achteraf dat de juf de toets al voor de kerstvakantie mee had gegeven, maar dat Coco het was vergeten doordat haar Opa was overleden en we de laatste dag voor de kerstvakantie naar de crematie moesten...

Afijn, toets overgedaan. Wel geleerd, toen had ze en 10! Iedereen weer blij! Coco trots!!

Medicijnen:

Coco slikt sinds twee maanden visolie en carnitine. Ik heb het idee dat dat ook helpt bij haar welzijn van de laatste maanden.

Behandeling:

Wij en Coco zitten op ADHDcursus. Wij ouders gaan 's morgens en Coco gaat 's middags. Met 8 kinderen krijgt ze dan handvatten aangereikt en informatie over ADHD. Doordat ze er nu veel over leert en met collaga ADHD'ers er over praat en ook door de positieve benadering van de cursus leiding is Coco de laatste weken een opgewekt vrolijk kind.

Zelfs TheaterHofplein doet ze nu met volle overgave. Ze tekent en schrijft nog steeds maar door en door. Afgelopen weken wilde ze architect worden. (Dat veranderd om de paar weken, ze wil ook kok, schrijver,tekenaar & actrice worden)

Nu is het zo dat wij(vriendlief en ik) afgelopen cursusochtend niet naar de cursus zijn geweest vanwege een heftige ruzie. Toen ik 's middags Coco ophaalde van haar cursus en een afspraak had staan met haar psychologe heb ik mijn hart uit gestort.

Heerlijk!

Deze mensen, bij de kinderafdeling BAVO in Rotterdam-Zuid zijn zo doortastend, helder en inzichtelijk dat alles waar ik mee zat ook direct weerlegd werd.

Ik ben een ADD vrouw(multitasking) die alles ziet, hoort en heel snel en impulsief reageert en vriendlief is een ADD man(singletasking) die heel snel afgeleid wordt door de gedachtes in zijn eigen hoofd en dus snel afdwaalt. Ook als ik er constant bovenop zit (of juist dan!). Afijn 1 en 1 is 2 en boem!

De psychologe stelde me voor om met Ritalin te starten. Vriendlief is nog sterk in de ontkennings fase, dus dat zal nog wel even duren voordat hij stappen onderneemt, maar ik ben van de snelle handelingen en heb dus buiten mijn psychiater om bij de huisarts Ritalin gehaald en zit nu in mijn derde dag Ritalin.

En daarom zit ik nu in bed. Met hoofdpijn. En dus tijd genoeg om te schrijven. Ik doe vandaag niets meer. En dat zijn ze hier in huis wel gewend. Lisa moet even resetten in een prikkelarme omgeving zonder kinderen,stress,tv etc. Alleen de hyprfocus op een boek en de computer...

Want.......ik kreeg vandaag mijn bestelde boek binnen.

"YOU MEAN I'M NOT LAZY,STUPID OR CRAZY?! "

The classic self-help book for adults with AttantionDifficitDisorder.(ADD staat in het amerikaans voor zowel ADHD als ADD)

Een echte superaanrader! Wel in het engels,maar heel toegankelijk geschreven en zoals dat gaat met klassiekers: deze moet je echt lezen wil je alles begrijpen van ADHD/ADD.

Te koop bij Bol.com

Sta ik wel open voor coaching?

Ik ben zo'n eigengereid type die maar weinig van anderen aanneemt. Zelfs mijn eigen ideeen schuif ik zo weer opzij als ze me niet bevallen.

Ik kwam op een amerikaanse ADD site deze test tegen om te zien hoe open ik sta tegenover coaching. Ik vind het nu namelijk niet erg nodig. Maar ja morgen sta ik daar weer anders tegenover...

De testINSTRUCTIES: Omcirkel het nummer dat op dit moment het dichtste bij je standpunt komt. Bereken dan je score met de sleute onderaan de test..

1 = minder waar

5 = heel erg waar

Men kan er op vertrouwen dat ik op tijd kom op afspraken en consulten
1 2 3 4 5
Dit is de juiste tijd voor coaching, ik sta open voor verandering.
1 2 3 4 5
Ik ben bereid om al het werk te doen en de coach te laten coachen.
1 2 3 4 5
Ik hou me aan mij woord zonder tegenstribbelen of saboteren.
1 2 3 4 5
Ik geef de coach het voordeel van de twijfel en zal nieuwe ideeen proberen of zal proberen nieuwe manieren om dingen te doen.
1 2 3 4 5
Ik zal de waarheid(en niets dan de waarheid) vertellen aan mijn coach.
1 2 3 4 5
Als ik voel dat ik niet krijg wat ik nodig heb of wat ik verwacht van mijn coach, zal ik dit mededelen als ik dit merk zodat ik kan durf te vragen wat ik nodig heb in deze relatie.
1 2 3 4 5
Ik ben bereid om te stoppen of te veranderen met destructieve gewoontes die mijn succes zouden kunnen belemmeren.
1 2 3 4 5
Ik kan mijn coaching betalen, al dan niet verzekerd en maak me geen zorgen over de kosten. Ik zie coaching als een waardevolle investering in mij leven.
1 2 3 4 5
Ik ben iemand die het succes van de coaching kan delen met mijn coach
1 2 3 4 5


____________
TOTALe SCORE (tel alle nummers bij elkaar op)

Uitslag:

10 - 20 Op dit moment ben je niet klaar voor coaching.

21 - 30 Coaching kan, maar wees bewust van de basis regels van coaching en houd deze in acht!

31 - 40 Coaching is prima voor je, je bent er klaar voor!

41 - 50 Je bent erg gemotiveerd om je te laten coachien;laat de coach weten dat hij/zij veel van je mag vragen.

Form courtesy of and copyrighted by Coach U Inc., www.coachu.com
© 2001, coachville.com

Uitslag: 33 punten:Ik ben er klaar voor.

Wel/niet/wel/niet

Ik ben vandaag weer naar de psych geweest en heb afgesproken dat ik toch Ritalin ga proberen. Gewoon om het geprobeerd te hebben. Ik ga naar ook de ADHD introcursus, juist omdat ik er tegen op zie. Omdat ik me niet langer af wil zetten tegen enge of vervelende dingen.
Dus grote meid, even luisteren en dan zien we wel weer verder.
Maar ik weet nog steeds niet wat ik er van moet vinden en speel nog steeds een welles/ nietes spelletje in mijn hoofd.

Ik heb nu een lijstje mee gekregen met dagelijkse adhd symptonen, het is een klein lijstje en ik moet dan aankruisen wat ik per dag meemaak.

Vandaag:
Gespannen: yep (moest tenslotte naar de psych)
Snel afgeleid: yep (was ik de boodschappen aan het uitpakken? o, maar ik moest nog even die brief lezen en dan nog even de tafel opruimen en de notulen printen, eten maken; boodschappen zijn nu, uren later, nog niet helemaal uitgepakt. Doe ik morgen wel.
Stemmingswisselingen: yep (vandaag: boos,vrolijk, verdrietig, jolig in een half uur tijd)
Dingen niet afmaken: uhhh, yep
Slechte concentratie: yep (saaie VvE vergadering en dan nog proberen te luisteren!)
Vergeetachtig, chaotisch: yep (ik ben mijn giropas kwijt,oooooohhh!!!)
Prikkelbaar, snel geirriteerd (waarop vriendlief een flauwe grap maakt bij de kassa en ik hem eigenlijk in elkaar wil trimmen )
Fysiek agressief: yep (ik voelde het wel maar heb het maar verbaal gedaan)
Dingen eruit flappen, impulsief handelen: yep (de verzekeringsman snapte niks van mijn opmerkingen en gevatte grapjes tijdens de VvE vergadering)
Onrustig, friemelen, niet stil kunnen zitten: telt droedels tekenen ook mee?

Hulpvraag

De afgelopen 10 dagen is er best het een en ander gebeurd! Ik moest eigenlijk naar de ADHD introductie cursus maar heb uiteindelijk geweigerd daar we ook al de introcursus bij Coco hadden. Na teamoverleg is er besloten dat ik de cursus niet hoef te doen maar dat ik nu wel een puntsgewijze uitleg moet schrijven met een duidelijke formulering van mijn hulpvraag. Eigenlijk weet ik zelf niet zo goed wat mijn hulpvraag moet zijn...

De reden dat ik de diagnose wilde was gewoon omdat ik de diagnose wilde. Want daarmee vallen een heleboel puzzelstukjes op zijn plaats en zijn er een heleboel zaken wat makkelijker te accepteren. Ook door mijn familie.

Daarnaast ging naar de psych omdat ik last heb van een lichte claustrofobie. Ik weet niet zeker of ik het claustrofobie moet noemen want ik heb alleen last van angst gevoelens bij gelegenheden waarbij ik geacht wordt op mijn plaats te blijven zitten en niet te bewegen laat staan te praten!
Vergaderingen, grote mensen theater, bijeenkomsten die me niet boeien.
Ook dit is weer geralteerd aan ADD. De afgelopen jaren is het wel erger geworden. De gedachte aan zo'n situatie doet me huiveren.
Nu is het wel zo dat ik al jaren een betablokker slik om mijn migraine aanvallen te verminderen.
Toen ik met de aanvraag van de ADD test begon, ben ik gestopt met deze medicijnen omdat ik het idee had dat het niet veel uitmaakte en mijn lichaam vast beter af was zonder.
En weet je: ik voel me minder angstig. Veel relaxter. Ik heb het idee dat deze betablokker de ADD versterkte. Niet dat het nu helemaal over is, ik zal de dwaze gedachten over de angst nog steeds de deur uit moeten schoppen en wellicht kan ik daarbij een mevrouw gebruiken die zegt dat die gedachte echt voorgoed op vakantie moeten.
Dus over de hulpvraag zal ik nog eens goed nadenken..
Misschien is het wijs om te gaan mediteren bij de yogajuffrouw..

Adhd en hoogbegaafdheid

Op de website van Levente,(zie link:Wat is ADD) was ik wat pagina's aan het lezen. Ik klikte het knopje ADHD en Hoogbegaafdheid aan en de pagina was leeg.
Ik zocht meteen verder op het net en kwam op de website van Antenna, de hoogbegaafdheid vereniging. Hoogbegaafden hebben namelijk vaak wat overeenkomstige gedrags kenmerken en ik was nieuwgierig of ik mij daar in kon vinden. Ik vind mijzelf niet hoogbegaafd, maar je kan nooit weten..daarom deed ik een intelligentietest.>>>Leuk testjes!!
De tests op tv vind ik vaak moeilijk omdat ik te snel afgeleid ben door het circus om zo'n test heen. Nu kon ik even rustig nadenken en ik heb de test afgelegd met een score van 133 punten!
Wat inhoud dat ik een havo/vwo advies zou krijgen als ik nu naar de middelbare school zou gaan. Voor volwassenen betekent het universitair niveau.
Zoonlief Jonathan zit nu in groep 8 en heeft vorig jaar een cito proef test gedaan en hij heeft nu een havo/vwo advies. Hoe de uiteindelijke Citotest zal uitvallen zullen we pas in maart weten.
Trots als wij ouders zijn vinden we hetzelf wel frappant dat wij zelf met een LBO en Mavo advies de basisschool verlieten.
Ik deed LBO en verveelde mij. Manlief deed heel dromerig de Mavo en is daarna gaan rondzwerven.
Nu blijkt dat, als er destijds medicijnen en begeleiding was geweest, ik makkelijk de Havo had kunnen doen. Geloof me: Ik dacht eerlijk waar dat ik daar te dom voor was.
Gelukkig was ik natuurlijk volhardend in mijn keuzes en wachtte ik keurig af tot ik 21 jaar was en ik toelating mocht doen voor het HBO onderwijs zonder diploma. Ik deed een IQ test en was zo, hopla, toegelaten.
Dus wees alert. Je kind kan veel intelligenter zijn dan je denkt.
Ik ben benieuwd wat er met Coco gebeurt de komende jaren.
>>> ander nieuws: Vanavond krijgen we een ons pakje Ritalin terug die we eens van een ADHD arts hadden gekregen. Ik had het weggegeven aan een heftige ADHD vriend. Hij wil het niet gebruiken en nu wil ik morgen, samen met vriendlief een test doen. Allebei een pilletje nemen, kijken of vriendlief ook zo rustig wordt van binnen, zo ja, dan heeft hij misschien toch ook ADHD. Ik ben alleen bang dat hij het waarschijnlijk niet wil proberen, hij vind zichzelf niet zo emotioneel opvliegerig als ik. Haha!
We shall see.

Kind en moeder

Het fijne van kinderen is dat ze een product van jezelf zijn! Het niet fijne van kinderen is dat ze een product van jezelf zijn!
Afgelopen zaterdag gingen we voor zoonlief naar de opendag van de kunstacademie voor informatie over het nieuw te starten Lyceum voor Beeldende Vorming. De info over het lyceum was niet meer dan wat er in de folder geschreven stond, met nog erg veel vraagtekens van onze kant. Dat terzijde. We liepen ook rond in de rest van de academie en kwamen ook bij tekenen naar de waarneming. Ik had een deja-vu, weer terugkomen op de academie was zoo leuk! Coco en Jonathan vonden het ook leuk. Coco mocht bij tekenen naar de waarneming zelf ook wat oude spulletjes natekenen. Dat deed ze best goed!
Leuk zo'n klein kopietje van jezelf!
We hadden een hele goeie dag.
Zondag gingen we zwemmen, ook erg leuk en na het zwemmen hadden we honger. Als ik honger heb ben ik niet vrolijk. Als Coco honger heeft is ze verschrikkelijk!
Heel de terug weg heeft ze geschreeuwd dat ze naar een restaurantje wilde. Wij zaten als sufgeslagen standbeelden in de auto en herhaalden steeds rustig :NEE.
Totdat Jonathan haar een flinke mep gaf. Zo, klaar!
Coco verdrietig.
Niet leuk zo'n kopietje van jezelf.
Thuis stopten we er zo snel mogelijk een boterham in.
En zzzzzzz, weg was de boosheid en daar was de gewone Coco weer.
Wat mij doet herinneren dat ik meer familieleden ken die ook problemen hebben met honger en niet erg gezellig gedrag. Mijn oom heeft het, mijn opa had het. Beide ADHD mensen. Alhoewel mijn opa dat nooit geweten heeft.
Allemaal dezelfde bloedlijn, allemaal dezelfde problemen.
Ik vraag me dus af of er inderdaad een verband is met een lage bloedsuikerspiegel en snel geirriteerd zijn bij ADHD'ers.

Ik zocht en vond op : ADHD anders bekeken

Bij een lage bloedsuiker hebben de hersenen te weinig glucose waardoor ze niet meer goed kunnen functioneren.

In dat geval ontstaan er allereerst gedragsstoornissen zoals o.a:

- Agressiviteit
- Druk- en chaotisch gedrag
- Slechte concentratie
- Slecht geheugen
- Depressiviteit

Om de bloedsuikerspiegel weer in balans te brengen is het noodzakelijk de voeding aan te passen. Voedingsmiddelen die een activerend effect hebben op milt/alvleesklier dienen dan zoveel mogelijk te worden vermeden.
Deze website gaat uit van Yin/Yang.
Als de bloedsuikerspiegel te laag is is er te weinig Yin(rustgevende energie).

Om de bloedsuikerspiegel te verbeteren kun je ook heel veel lachen!
Onderzoekers ontdekten dat mensen met suikerzieke (type II) die naar een comedy keken na een maaltijd een minder sterke stijging van het bloedsuikergehalte lieten zien dan mensen met dezelfde klachten die naar een saaie lezing luisterden.
Datzelfde gunstige effect van lachen bleek voor te komen bij mensen die geen diabetes hebben.
Ik vind het dus ook verschrikkelijk om naar lezingen, vergaderingen etc te gaan!
Als je dan bedenkt dat door stress mijn bloedsuikerspiegel ineens omhoog gaat en ik met een schommelende bloedsuikerspiegel zit nou geloof me dan ben ik er niet meer met mijn hoofd bij!
En ik denk dat veel adhd kinderen dat ook op school hebben.
Schommelende bloedsuikerspiegels door verkeerde voeding die nog versterkt wordt door emoties wat dan nog eens de adhd versterkt.
Kijk voor het volledige stukje hier.

Positieve emoties (waaronder lachen valt) helpen de bloeddruk te verlagen, stimuleert de aanmaak van endorfine , verbeterd de bloedsomloop en stimuleert het centrale zenuwstelsel.
Het is volgens de onderzoekers nog niet goed te zeggen hoe het komt dat lachen het bloedsuiker normaliseert, maar ze denken dat dankzij lachen de buikspieren meer energie verbruiken. Het kan volgens hen ook zijn dat lachen invloed heeft op het endocriene systeem dat de glucoseniveaus onder controle houdt.

Uiteindelijk zullen we er toch aan moeten geloven: minder suiker eten!

Een hoge consumptie van suiker verhoogt de bloedsuikerspiegel.
Wanneer de consumptie van suiker dan stopt, zal de bloedsuikerspiegel lager worden. Dit zorgt voor grote schommelingen van de bloedsuikerspiegel. Een fluctuerende bloedsuikerspiegel kan prikkelbaarheid en stemmingsschommelingen veroorzaken. Ook kan het leiden tot agressief gedrag. Als een kind doorgaat met het consumeren van grote hoeveelheden suiker, dan kunnen er gedragsproblemen ontwikkelen. Dit is niet goed voor het kind, zijn ouders, en iedereen eromheen.

Klinkt erg bekend!

God helpe mij.
Ik:de grote koekebakker moet minderen met suiker!

Verslapen

Zo'n twee keer per jaar gebeurd het dat we ons verslapen. Vanmorgen was er een van. Ik had op het verkeerde knopje gedrukt waardoor het alarm definitief uitstond. Ik was te suf om het goede knopje in te drukken doordat er vannacht tot 03.30uur filmpjes in mijn hoofd af bleven draaien van de gebeurtenissen van zondag. Gisteren dus.
Gisteren was een emotionele dag. Ik ging met mijn vriend (vader van mijn kinderen, partner sinds 12 jaar) naar de vriend van mijn schoonmoeder (vriend waar zij geloof ik al zeker 20 jaar mee verkeerd). Hij heeft kanker en leeft in zijn laatste weken. De kinderen, Coco en Jonathan hebben we afgezet bij mijn oudste zus.
Voor onze oude lieve zieke vriend hebben we een cd meegenomen die hij graag wil draaien op zijn uitvaart. Melancholische zigeunermuziek op de viool. Heel mooi, heel ontroerend.
Een emotionele middag. waarbij we de brok in de keel regelmatig wegslikten.
Om te ontspannen gingen we naar de standwerkerswedstrijd in het stadje. daar kreeg ik spontaan migraine van de eenzijdige aandacht van een standwerker aan wie ik met mijn stomme kop oprecht een vraag had gesteld. Hij tetterde maar door met passie in zijn ogen, keek me aan opdat ik niet weg zou lopen. Ik ben dan weer te beleeft om weg te lopen.
Na de standwerkers haalden we de kinderen op bij mijn zus. De migraine en spanning in mijn lichaam werden minder. Ik kon me hier beter uiten en ontspannen. Maar ik moest nog steeds het verdriet om de oude lieve vriend een plaatsje geven. Het verdriet voelde ik in heel mijn lichaam. Gelukkig was ik in een liefdevolle omgeving.

Bij zus bleven we eten. We praatten over ADD. Mijn nichtje van 16 heeft waarschijnlijk ook ADD de verwijsbrief voor een test is al in huis.
Na een gezellige avond gaan we huiswaarts. Coco is op. Heel de terugweg heeft ze geschreeuwd en gehuild om kleine dingetjes.

Door dat ik de dingen van de dag niet rustig heb kunnen verwerken zijn alle gedachten vannacht voorbij gekomen. De filmpjes bleven maar heel druk door mijn hoofd gaan.
Vanmorgen versliepen we ons dus. Haasten is nooit fijn en zeker niet met een Coco die als een baby behandeld wil worden op momenten dat het juist niet kan.

Daarbij kreeg Jonathan vanmorgen weer eens een spontane bloedneus. Terwijl ik Jonathan hielp bleef Coco aan een stuk door gillen vanuit haar bed. "Waarom kom je niet mmaaaammmaaa!" Terwijl ze donders goed weet dat ik met Jonathan bezig ben.
Toch is de ochtend verder redelijk goed verlopen.

Alleen zijn we dit weekend vergeten de schrijfopdracht te maken. Een opstel.Coco is bang dat de juffrouw heel erg boos zal worden. We spreken af dit tussen de middag te schrijven(waarschijnlijk is hier dan helemaal geen tijd voor, maar ja, het scheelt weer een hysterische huilbui bij het naar school lopen).

Ik ben moe.

Een dagje Coco en Lisa uit balans

Deze blog schreef ik gisteren(zaterdag) toen ik het helemaal zat was met ons tweeen. Ik wilde mijn moeder mailen met mijn klaagzang maar ik heb het bericht niet opgestuurd omdat mijn moeder er ook niets mee kan en ik al genoeg had aan het opschrijven van mijn gedachten. Door dit schrijven kwam ook het idee om mijn gedachten te delen op het net met het idee dat anderen wellicht in dezelfde situatie zitten en wat opsteken van deze weblog. Reacties zijn zeer welkom!

Ik word helemaal gek van de situatie met Coco van de afgelopen weken. Het loopt echt uit de hand. Coco is een groot dwars geval.
Als ik ja zeg, zegt zij nee, als ik nee zegt zegt zegt zij ja. Als zij zegt: "hou van mij" en ik knuffel haar, schreeuwt ze dat ik op moet houden. Als ik ophoud schreeuwt ze dat ik lief moet zijn. Als ik lief ben vraagt ze op een agressieve manier waarom ik daarvoor zo boos deed.
Als ik dat uitleg is het niet waar, als ik zeg dat ik wil dat ze meewerkt en niet overal het tegenover gestelde op moet zeggen zegt ze dat ze helemaal niets doet. Als na anderhalf uur huilen en schreeuwen de rust terug keert ligt ze huilend in mijn armen omdat ze zelf helemaal niets snapt van haar eigen reacties. Dat ze er zelf ook niets aan kan doen en het onbegrijpelijk voor haar is. Laat staan dat ze uit kan leggen waarom ze zo doet. Want dat weet ze niet.

Het enige wat ik weet is dat ik iedere keer als zij zo doet ik getriggerd wordt en snel boos wordt. Ik raak snel gespannen, ben ongeduldig, krijg migraine, stort me op mijn bed en huil. Ik probeer het te verbergen maar een ADD'er voelt meteen als er iets mis is. Coco vraagt dan wat er is, want ze heeft toch niets gedaan?
Als haar hersenen weer helemaal tot rust gekomen zijn en als ze heel erg geschrokken is van mijn reactie wil ze het goedmaken. Gisteravond heeft ze het avondeten gemaakt. 'om het goed te maken'.
Want ze houd zo ontzettend veel van me, zooooo ontzettend veel.
Het spijt haar allemaal zo.
Ze is van nature zo'n lief en knuffelig kind. het laatste wat ze wil is dat iemand boos op haar is. door wat er in haar hoofd afspeelt voelt ze zich onzeker. En mijn reacties vandaag hielpen ook niet mee om deze onzkerhden weg te nemen.
Als we dan aan tafel zitten en iemand op een andere manier een aardappel dan zij het in haar hoofd had begint het hele verhaal met boos zijn schreeuwen weer opnieuw.

Ik heb Coco vanmiddag geslagen en helemaal door elkaar geschud. Ik voel me zo machteloos! Ik schaam me omdat ik haar pijn doe, lichamelijk maar vooral op het psychische vlak. Ik zou beter moeten weten. Ik weet wat de oorzaak is van haar gedrag. Ik weet alleen niet hoe ik haar kan helpen op momenten van haar dwarse aanvallen. Ik kan het niet laten stoppen. Ik kan er niets mee en het maakt me verschrikkelijk gespannen.
Lief zijn helpt niet, boos zijn helpt niet, proberen te begrijpen helpt niet. En dat maakt me soms helemaal gek. Ze zegt dingen die ze niet wil zeggen ze doet dingen die ze niet wil doen.
Coco is erg verdrietig en ik ben ook verdrietig omdat ik weet dat als zij medicijnen zou krijgen ze deze buien veel minder zou hebben.
Als de onweer in haar hoofd weer over is gewaaid zitten we bij elkaar en knuffelen we heel veel. Ik zeg dat we een lekker stel zijn zo met z'n tweeen. Ik zeg dan dat ik soms ook dingen doe naar haar toe die ik helemaal niet wil doen.
Niet dat dat het goed maakt. Maar ze begrijpt dan wel dat ik soms ook niet helemaal mijzelf ben en dat de ruzies moment opnames zijn. Dat ik altijd van haar zal houden ongeacht wat er gebeurd.
Dan haalt zij opgelucht diep adem en geeft me een kus. We are one of a kind. Helaas.
Want ik heb nu sinds van de week ook officieel ADHD,of beter ADD. De rustige variant. Noem het maar rustig!

Bij de BAVO (riagg) weten ze dat ze ADD heeft, maar alleen omdat de diagnose nog niet officeel via een kinderpsychiater is gesteld krijgt ze geen medicijnen. (het verhaal van het traject van hulpverlening vertel ik nog een andere keer)
Pas ergens in januari zal ze aan de beurt zijn. Dan zijn we drie maanden vol verdriet verder! En dat is lang op zo'n klein kinderleven en misschien wel tekenend voor haar leven.
Ze is al zo faalangstig door haar concentratieprobleem. Ze speelt haast niet met vriendinnen omdat ze hun taal en sociale omgangsvormen niet begrijpt. Ze voelt zich erg onbegrepen. en nu ben ik ook een beetje aan het instorten op dat gebied en zeg ik soms ook in mijn woede en verdriet dat ik haar niet meer begrijp.

Maandag ga ik een arts bellen die bekend is met de enzymtherapie. We zijn zelf al begonnen met de druppeltjes en andere supplementen en wellicht helpt het (op termijn)

Zometeen gaan we naar buiten naar de jeugdtheaterschool. En ik moet maar eens na gaan denken over een heel strak schema!

Introductie van Lisa

Ik ben de moeder van Coco en ben naar aanleiding van Coco's problemen op school en thuis op internet gaan zoeken naar informatie. Hier kwam ik een ADHD-test tegen. Het was een test met 90 vragen. Ik deed de test en had 60 vragen positief beantwoord. Ok... Ik zou dus een ADHD'er kunnen zijn!
Ik begon ADHD/ADD sites te lezen en soms was het alsof ik mijn eigen levensloop beschreven zag door de ogen van iemand anders. Het was confronterend en verhelderend. Ik was blij dat ik niet de enige was die een zootje van z'n schoolperiode heeft gemaakt. Ik was niet de enige die z'n ideen maar half uitvoerde! Leuk om te weten. Maar..wat doe je er aan?
Ik zal eerst vertellen wat ik zoal beleeft hebt in mijn chaotische leven.

Te beginnen bij mijn schoolleven.
Op de lagere school was ik een rustig kind die soms wat brutaal en vaak wat dromerig was.
Ik herinner van mijzelf dat ik erg mijn best deed en graag een gewoon kind wilde zijn. Op de ene of andere manier is dat 'gewoon' zijn me nooit gelukt.(Gelukkig maar!) Ik viel een beetje buiten de boot qua kleding en qua gedrag. Ik voelde me anders dan anderen maar had genoeg vriendinnen voor een gelukkige jeugd.
Thuis echter voelde ik me vrij ongelukkig. Omdat ik erg sterk gevoel voor rechtvaardigheid had en erg rechtlijnig dacht had ik altijd wel ruzie met een van mijn 3 oudere zussen. En omdat ik zo overdreven reageerde op hun uitlatingen vonden ze het leuk om mij uit te dagen.
Ik werd dan vaak woest en schreeuwde en sloeg de hele boel bij elkaar. ( Ik had de sterkste beenspieren van ons gezin en niemand kon mij pakken!) Meestal moest ik naar mijn kamer om daar uit te razen. Daar voelde ik me ontzettend verdrietig, alleen en verlaten.(terwijl ik dit opschrijf komt het verdriet alweer boven).

Op mijn negende besloot ik dat niemand mij meer pijn kon doen en veranderde ik in een boze sterke puber die de hele wereld wilde veroveren. Ik was allmighty. Ik was de beste der beste, de leukste der leukste, de mooiste der mooiste. Voor mijzelf dan in ieder geval. Want als anderen me dan raar vinden, vind ik mijzelf in ieder geval fantastisch. Ik geloofde echt in mijzelf en stond uren tegen de spiegel te kletsen. Vaak in het phonetisch frans,want dat klonk zo mooi!

Toen ik naar de middelbare school ging, naar LBO Agrarisch onderwijs in een provinciestadje omdat ik echt een doener was en denken mij niet zo lang, was ik een soft punkertje. School was te makkelijk en ik verveelde me al snel. In het tweede jaar besloot ik naar een school in de grote stad te gaan waar tenminste wat te beleven viel. Het was de Grafische School. Hier kon ik tenminste lekker tekenen. Ik ging samen met een vriendin, lekker gezellig!
Hier ging het natuurlijk helemaal fout. De grote stad vol met leuke jongens en muziek lonkte. School was zo'n ontzetttende tijdsverspilling, ik wilde tenslotte cabaratier worden.
Ik verliet de school waarna ik nog 4 maanden op een LTS heb gezeten, daarna 1,5 jaar vormingscentrum, waar ik uit kon zoeken wat ik wilde met mijn leven. Ik heb het daar erg naar mijn zin gehad met al die andere ontspoorde creatievelingen(waarvan ik laatst hoorde dat sommige daarvan ook ADHD hebben) . We maakten foto's, muziek, schreven krantjes, leerden masseren, praten over het leven. (Wat wil je als ADHD'er nog meer?)

Na deze school deed ik nog de moeder mavo, een paar maanden avond havo(was niks) waarna ik wachtte tot ik 21 was om toelating te kunnen doen voor de kunstacademie zonder diploma's maar met een serie IQ testen.
Ik werd aangenomen op de academie. Deed dit 3 jaar. Ieder jaar weer een andere richting omdat ik alles leuk vond!! Daarna studeerde ik aan de lerarenopleiding Handvaardigheid. Ik haalde mijn diploma, maar dan alleen voor de beeldende vakken omdat lesgeven mij helemaal niets leek. Veel te complex. Ik was al blij als ik mijzelf onder controle had!
Na de studie kwam ik mijn huidige partner tegen en werd ik twee maanden na mijn examen zwanger.
Ik heb allerlei parttime baantjes gehad en momenteel heb ik een eigen bedrijf wat mij de ruimte geeft om zelf mijn tijd in te delen en al mijn interesses en te kunnen verwezenlijken. Ik heb wel het idee dat ik mijn bezigheden veel beter kan structureren en dat ik veel meer geld zou kunnen verdienen als ik mijn ideeën werkelijk verkoop.