Pubers en voeding

In oktober vorig jaar schreef ik over de Oxypowder en Probiotica die ik voor Coco had gekocht met daarbij een Rawfood proteinepoeder om shakes mee te maken.
En zoals te verwachten was, is het me niet gelukt om Coco te overtuigen hoe belangrijk het is dat haar darmen gezond zijn. Ik heb de rawfood proteine shakes opgemaakt, best lekker hoor. De oxypowder gebruikt, prima spul, erg handig om te detoxen en te beginnen met een gezonde levensstijl. Je darmen worden tot in de kleinste hoekjes schoon gespoeld zonder dat je heftig op dieet moet. Ik eet natuurlijk al gezond dus voor mij was het effect niet shockerend. Voor een ieder ander zie zijn patroon om wil gooien: Doen! (ik kwam deze link tegen, met uitgebreide beschrijving van darmreiniging met Oxypowder.

Het probleem blijft echter: Hoe kan ik Coco overtuigen dat ze andere voeding nodig heeft? En aangezien Coco een echt kind van haar moeder is, is ze net als ik erg koppig en doet ze alleen iets als ze er echt van overtuigd is dat het werkt en dat het nodig is.
Ze is nu bijna 17 en officieel de puberteit voorbij, maar ja...

Gelukkig gaat, nou ja gelukkig, krijgt ze nu ook lichamelijke klachten, wat te verwachten was. Ze heeft last van haar maag, ze zegt zelf dat het niets met stress te maken is, ze is de laatste tijd juist meer ontspannen. Nee, iedere keer als ze iets eet met vet of veel koolhydraten krijgt ze last van haar maag. Geen brandend maagzuur maar een zwaar gevoel met misselijkheid. 
Ook is ze nooit erg fit. 

Dusss, wat doe je dan als moeder, je adviseert voeding die helpt haar maag slijmvlies te herstellen. Waarmee je meteen ook alle slijmvliezen mee ondersteunt ,dus ook de darmwand. 
Dat vind ze dan op zich niet zo'n gek idee.
Maarrrr, de boterham met hagelslag 's ochtends blijft er in gaan. Ze zegt dat het eten wat ik voorstel haar misselijkheid juist verergerd. Ze gelooft niet dat andere voeding helpt. En blijft koppig eten zoals ze eet. 
Geroosterd brood met boter en hagelslag. Gelukkig houdt ze van salades dus groenten op zich is geen probleem, maar groene smoothies of groentensoep in de ochtend is echt een 'no go'. Glutenvrij ontbijt? Rijstewafels gaan er wel in, maar dan eet ze toch daarnaast weer brood. Aangezien man en zoonlief brood eten is het ook moeilijk dit uit huis te verbannen.

Uiteindelijk zal de beste remedie zijn: Negeren en als ze echt ergere klachten krijgt zal ze toch wel stapjes maken.

Mensen kunnen niet geholpen worden als ze zelf niet gemotiveerd zijn en mensen met ADHD/ADD of autisme zijn wat dat betreft heel koppig. Juist de koppigste mensen hebben juist die gezonde voeding nodig! 

Kleine kinderen kun je verplichten op een bepaalde manier te eten, maar van een jaar of 5-6 wordt het steeds moeilijker. 

Wat wij nu doen is:
Veel salades
Veel gebakken groenten
Meer glutenvrije producten
Quinoa, linzen bij het avondeten ipv pasta

Die laatste twee, quinoa en linzen, gingen er tot een jaar terug absoluut niet in. Gelukkig worden de kinderen ouder en eten ze nu ineens zonder problemen linzen en quinoa schotels, ook boekweit gaat er zo in.
"Hoezo lust ik dat niet? Dat heb ik nooit gezegd?"  Waarop ik dan maar stil blijf. Natuurlijk. 

Vrijstelling

Een nieuw schooljaar is begonnen. Voor de meeste kinderen dan, niet voor iedereen. Niet voor Coco. Coco zit thuis. Coco heeft na een heel zwaar jaar voor dit jaar vrijstelling van de leerplicht gekregen.

Speciaal onderwijs en veiligheid
Afgelopen jaar was geen feest.Zoals ik in de vorige blog schreef ging Coco naar het speciaal onderwijs. Een school voor leerlingen met autisme en adhd. Ze kwam op de autisme vleugel. Lekker rustig, dachten we. Autisten hebben toch baat bij rust en regelmaat? Wij dachten echt dat er dan op zo'n school een rustige sfeer in de klas zou zijn.
Niet dus, alles behalve rustig. Twee leerlingen met ernstige gedragsproblemen, die echt niet in die klas thuis hoorden en een groepsleerkracht die het zelf ook niet meer zag zitten.
Na de eerste dag op deze school kwam Coco thuis met de opmerking: "De leraar is helemaal niet gemotiveerd! Hij grijpt niet in, laat leerlingen vloeken en schreeuwen en zegt niets. Ik was zo bang mama, ik dacht dat ik niet levend thuis zou komen." Er bleek een jongen zo van slag te zijn geraakt door een nieuwe leerling in de klas en nog wel een meisje, (hormonenrush!) dat hij als een Bokito wild ging doen en wilde vechten en schreeuwen.
In de hoop dat het een incident was mailde ik met school. Met bovengenoemde uitleg, excuus en ze gingen proberen de jongen apart te houden. Wat natuurlijk niet kan omdat hij dan niet meer de klas in kan.
Na twee weken met hoofdpijn van de vele prikkels en stress. Gingen Coco en ik naar school om met de groepsleerkracht te spreken. Ik vertelde van Coco's hoofdpijn. Hij antwoordde heel eerlijk: "Ik heb ook vaak hoofdpijn van de stress hier. Dit is niet normaal. Die leerlingen met gedragsproblemen horen hier niet, maar zijn hier geplaatst omdat de groep vol moest, vanwege het financiele plaatje."
Afijn, de docent was eerlijk maar we schoten er niets mee op. De directrice beaamde dat Coco's slechte veiligheidgevoel en de stresservaringen niet konden en de school zou er mee aan de slag gaan, maar overplaatsen van de moeilijke leerlingen zou wel eens een half jaar kunnen duren. Burocratie, mevrouw, er moeten dan veel formulieren ingevuld worden die van bovenaf weer goed gekeurd moeten worden.

Te laat
Afijn. In januari begon Coco op haar nieuwe school en na de voorjaarsvakantie in februari werd zij al overgeplaatst naar een andere, rustigere groep met een kordate docente die haar vak verstond.
Deze groep was 1 niveau hoger.
Coco, hoopte op betere tijden. Maar eigenlijk was ze vanbinnen al kapot. Het was al te laat.
In één jaar tijd was ze nu twee keer overgeplaatst. Ze dacht dat ze gek was, dat ze wel heel raar moest zijn omdat ze het nergens lang volhield. Ze vond zichzelf een slecht mens. Ze wilde niet meer.
Ze wilde leuke mensen om zich heen, maar die had ze niet, niet op school, met alleen maar jongens die goed waren in rekenen en andere betavakken. En zij was alleen goed in taal en creatieve vakken, die er niet waren.
Een depressie diende zich aan.
Coco werd recalcitrant in de klas terwijl ze altijd heel stil en netjes was. Coco was het meer dan zat. Vanaf nu deed ze niet meer wat er gevraagd werd. Ze wilde niet meer naar die stomme school.
In de klas gingen de benen op tafel, moest ze verschrikkelijk huilen en bekraste zichzelf tot bloedens toe met een pen. Haar leerkracht belde me in paniek op, of ze naar huis mocht. Het was heel ernstig met Coco. Ik dacht dat het nog meeviel, ze was wel vaker depri als ze ongesteld moest worden.
Toen ik thuis kwam zag ik pas hoe verdrietig ze was. En sinds die dag begin maart zit ze thuis.
School kon niets voor haar doen vanwege haar leerprobleem en haar psychische gesteldheid.

Gaat u maar vrijstelling aanvragen
Toen begon de malle molen. Ik zocht naar allerhande hulpprogramma's, want zowel school als haar psycholoog kwamen nergens mee. Ik ontdekte F-act en een speciaal programma voor thuiszittende leerlingen met sociale angsten of andere psychische problemen, ook op een school voor kinderen met autisme. Met het contact ben ik in april begonnen. F-act, intensieve psychologische begeleiding bij het kind thuis, is nu, in september nog steeds niet begonnen. En het speciale programma bleek niets voor Coco.
Bij het kennismakingsgesprek werd gevraagd of Coco veel game-de. "Huh, ik ? Nee, ik teken, zing, speel theater, schrijf, heb een gitaar, schilder. Dat soort dingen.", zei ze. Er kwam een frons op het voorhoofd van de schoolmedewerker. "Dit gaat niks worden voor jou, hier in dit programma zitten allemaal beta-gerichte kinderen, dezelfde type kinderen als de school waar je vandaan komt. Je bent te creatief, te eigengereid. We zouden kunnen zeggen, kom maar proberen, maar ik wil je een teleurstelling voorkomen."
Dus we gingen weer naar huis. We hadden alle mogelijkheden geprobeerd. Eigenlijk was ik wel opgelucht. Coco ook. Dit dus niet. Ik en ook Coco wilde vrijstelling. Dus na diverse mails met de leerplichtambtenaar werd de vrijstelling in de malle molen geactiveerd.

Vrijstelling
Vlak voordat de zomervakantie begon, hadden Coco en ik het gesprek met de GGD arts. Hij is onafhankelijk en moet kijken of Coco vrijstelling nodig heeft. Ik legde alles uit, Coco zei geen woord. En de aardige oude man zei: Ga jij maar lekker een jaartje bijkomen, je hebt genoeg te verduren gehad. Ga aan jezelf werken met je psychologische behandeling, kijk of je dit jaar weer plezier kunt vinden in het theater en muziek maken. Dan zien we volgend jaar wel weer verder."
En terwijl ik dit nu, die maanden later opschrijf, schieten de tranen weer in mijn ogen.
We waren zooo opgelucht. Het was zo'n zwaar jaar. Voor Coco, maar ook voor mij. En nu konden we het eindelijk afsluiten! Rust! Geen stapels formulieren meer, niet meer overal achteraan bellen.
Gewoon rust.
Om het te vieren gingen we uit lunchen. Heerlijk!