In groep 3 kwam het echte werk. Ze had twee parttime juffen. De ene juf was ontspannen en had ruimte voor de eigenheid voor ieder kind, de andere juf was een overspannen type die geen ruimte had voor andere ideeën dan die van haar zelf (gelukkig is ze daarna zo vaak overspannen geweest dat ze het onderwijs verliet) De overspannen juf kwam ook regelmatig naar me toe met verhalen wat Coco nu weer had gedaan. Soms waren dat echt grappige dingen die ik zelf ook gedaan zou hebben bij zo'n juf. Ik weet nu niet eens meer wat. Maar een keer was het zo grappig dat ik de juf vertelde dat ze zelf echt helemaal geen gevoel voor humor had en beter naar zichzelf moest kijken in plaats van mijn kind zo terecht te wijzen.
Qua leren was Coco een middelmatige leerling. Taal ging beter dan rekenen. In groep 4 had Coco een rustige juf, deze ging halverwege het jaar met zwangerschapsverlof en werd vervangen door een meisje dat voor het eerst voor de klas stond en ervaring had in een kinderdagverblijf(?). Deze juf had nog veel te leren qua sociaal emotionele ontwikkelingen van kinderen.
Ik had het idee dat ze nog erg puberaal (vanuit haar eigen belevingswereld) dacht. Zij had moeite met Coco. Vond haar kattig naar andere leerlingen toe en deed haar werk niet goed, werkte te langzaam en droomde te veel. Rond deze tijd begon ik me te verdiepen in ADHD omdat Coco klaarblijkelijk concentratieproblemen had. Dit vertelde ik ook aan de jonge juf. Daar was ze zelf natuurlijk niet opgekomen. Sindsdien had ze meer begrip voor het idee dat leerlingen ook hun eigen identiteit en al dan niet problematiek hebben die niet zo zeer altijd negatief opgevat hoeft te worden. Via de huisarts melde ik Coco aan bij bureau Jeugdzorg en begon onze tocht door hulpverleners land. Dat was in maart 2007.