Ken Robinson en het huidige onderwijssysteem

Vergroot de video om hem goed te kunnen zien.

Om Coco een hart onder de riem te steken en om andere ouders met kinderen met schoolproblemen te informeren, hier een video van Ken Robinson, een wereldberoemde onderwijsvernieuwer.
Ik liet deze video aan Coco zien in de periode toen het heel slecht ging met Coco. Na het zien van deze video groeide haar zelfvertrouwen weer een beetje. Ze was niet gek, ze was gewoon geen schaap dat in de fabriek mee kan draaien.
Ze is een kunstzinnig mens. En dat is zo belangrijk om te beseffen. Na het zien van de video, vertelde ze hierover aan haar docente. Zij vond het interessant, kende het nog niet. Maar vond wel dat het schoolsysteem nu eenmaal is zoals het is en dat Coco zich toch moest leren aanpassen als ze gelukkig wilde worden in deze maatschappij. Welke maatschappij?
Coco is nu dus anarchist, atheist en een vrijdenker. En nu, in september 2015 is ze al vele malen gelukkiger dan een half jaar geleden. Er is nog een hoop werk te doen, maar het begin is er.

Volgende week starten de theater, zang en danslessen. Ik geef haar klussen, zoals fotograferen bij mijn werkzaamheden, drankjes schenken op feestjes, schoonmaakwerk etc. Volgende week heeft ze een afspraak bij een muziek entertainment bureau om vrijwilligerswerk te doen bij concerten. We zitten op de goede weg. Het kost ons veel meer geld dan het reguliere onderwijs. Het kost mij ook veel meer energie. Maar als ik zie wat het ons allemaal oplevert, is het dat dubbel en dwars waard!
Als ouder kun je heel veel doen. En ik heb gevochten voor haar geluk en dat zal ik blijven doen. Al ben ik ook erg blij als ik, nu ze 16 is en zelf keuzes leert maken voor haar leven, ik een stapje terug kan doen. Ze gaat uit, heeft een groep vrienden, maakt lange fietstochten, ontdekt de wereld. En wij laten haar gaan, zolang ze zich aan de afspraken houd. En dat doet ze keurig.

I keep my fingers crossed!

Vrijstelling

Een nieuw schooljaar is begonnen. Voor de meeste kinderen dan, niet voor iedereen. Niet voor Coco. Coco zit thuis. Coco heeft na een heel zwaar jaar voor dit jaar vrijstelling van de leerplicht gekregen.

Speciaal onderwijs en veiligheid
Afgelopen jaar was geen feest.Zoals ik in de vorige blog schreef ging Coco naar het speciaal onderwijs. Een school voor leerlingen met autisme en adhd. Ze kwam op de autisme vleugel. Lekker rustig, dachten we. Autisten hebben toch baat bij rust en regelmaat? Wij dachten echt dat er dan op zo'n school een rustige sfeer in de klas zou zijn.
Niet dus, alles behalve rustig. Twee leerlingen met ernstige gedragsproblemen, die echt niet in die klas thuis hoorden en een groepsleerkracht die het zelf ook niet meer zag zitten.
Na de eerste dag op deze school kwam Coco thuis met de opmerking: "De leraar is helemaal niet gemotiveerd! Hij grijpt niet in, laat leerlingen vloeken en schreeuwen en zegt niets. Ik was zo bang mama, ik dacht dat ik niet levend thuis zou komen." Er bleek een jongen zo van slag te zijn geraakt door een nieuwe leerling in de klas en nog wel een meisje, (hormonenrush!) dat hij als een Bokito wild ging doen en wilde vechten en schreeuwen.
In de hoop dat het een incident was mailde ik met school. Met bovengenoemde uitleg, excuus en ze gingen proberen de jongen apart te houden. Wat natuurlijk niet kan omdat hij dan niet meer de klas in kan.
Na twee weken met hoofdpijn van de vele prikkels en stress. Gingen Coco en ik naar school om met de groepsleerkracht te spreken. Ik vertelde van Coco's hoofdpijn. Hij antwoordde heel eerlijk: "Ik heb ook vaak hoofdpijn van de stress hier. Dit is niet normaal. Die leerlingen met gedragsproblemen horen hier niet, maar zijn hier geplaatst omdat de groep vol moest, vanwege het financiele plaatje."
Afijn, de docent was eerlijk maar we schoten er niets mee op. De directrice beaamde dat Coco's slechte veiligheidgevoel en de stresservaringen niet konden en de school zou er mee aan de slag gaan, maar overplaatsen van de moeilijke leerlingen zou wel eens een half jaar kunnen duren. Burocratie, mevrouw, er moeten dan veel formulieren ingevuld worden die van bovenaf weer goed gekeurd moeten worden.

Te laat
Afijn. In januari begon Coco op haar nieuwe school en na de voorjaarsvakantie in februari werd zij al overgeplaatst naar een andere, rustigere groep met een kordate docente die haar vak verstond.
Deze groep was 1 niveau hoger.
Coco, hoopte op betere tijden. Maar eigenlijk was ze vanbinnen al kapot. Het was al te laat.
In één jaar tijd was ze nu twee keer overgeplaatst. Ze dacht dat ze gek was, dat ze wel heel raar moest zijn omdat ze het nergens lang volhield. Ze vond zichzelf een slecht mens. Ze wilde niet meer.
Ze wilde leuke mensen om zich heen, maar die had ze niet, niet op school, met alleen maar jongens die goed waren in rekenen en andere betavakken. En zij was alleen goed in taal en creatieve vakken, die er niet waren.
Een depressie diende zich aan.
Coco werd recalcitrant in de klas terwijl ze altijd heel stil en netjes was. Coco was het meer dan zat. Vanaf nu deed ze niet meer wat er gevraagd werd. Ze wilde niet meer naar die stomme school.
In de klas gingen de benen op tafel, moest ze verschrikkelijk huilen en bekraste zichzelf tot bloedens toe met een pen. Haar leerkracht belde me in paniek op, of ze naar huis mocht. Het was heel ernstig met Coco. Ik dacht dat het nog meeviel, ze was wel vaker depri als ze ongesteld moest worden.
Toen ik thuis kwam zag ik pas hoe verdrietig ze was. En sinds die dag begin maart zit ze thuis.
School kon niets voor haar doen vanwege haar leerprobleem en haar psychische gesteldheid.

Gaat u maar vrijstelling aanvragen
Toen begon de malle molen. Ik zocht naar allerhande hulpprogramma's, want zowel school als haar psycholoog kwamen nergens mee. Ik ontdekte F-act en een speciaal programma voor thuiszittende leerlingen met sociale angsten of andere psychische problemen, ook op een school voor kinderen met autisme. Met het contact ben ik in april begonnen. F-act, intensieve psychologische begeleiding bij het kind thuis, is nu, in september nog steeds niet begonnen. En het speciale programma bleek niets voor Coco.
Bij het kennismakingsgesprek werd gevraagd of Coco veel game-de. "Huh, ik ? Nee, ik teken, zing, speel theater, schrijf, heb een gitaar, schilder. Dat soort dingen.", zei ze. Er kwam een frons op het voorhoofd van de schoolmedewerker. "Dit gaat niks worden voor jou, hier in dit programma zitten allemaal beta-gerichte kinderen, dezelfde type kinderen als de school waar je vandaan komt. Je bent te creatief, te eigengereid. We zouden kunnen zeggen, kom maar proberen, maar ik wil je een teleurstelling voorkomen."
Dus we gingen weer naar huis. We hadden alle mogelijkheden geprobeerd. Eigenlijk was ik wel opgelucht. Coco ook. Dit dus niet. Ik en ook Coco wilde vrijstelling. Dus na diverse mails met de leerplichtambtenaar werd de vrijstelling in de malle molen geactiveerd.

Vrijstelling
Vlak voordat de zomervakantie begon, hadden Coco en ik het gesprek met de GGD arts. Hij is onafhankelijk en moet kijken of Coco vrijstelling nodig heeft. Ik legde alles uit, Coco zei geen woord. En de aardige oude man zei: Ga jij maar lekker een jaartje bijkomen, je hebt genoeg te verduren gehad. Ga aan jezelf werken met je psychologische behandeling, kijk of je dit jaar weer plezier kunt vinden in het theater en muziek maken. Dan zien we volgend jaar wel weer verder."
En terwijl ik dit nu, die maanden later opschrijf, schieten de tranen weer in mijn ogen.
We waren zooo opgelucht. Het was zo'n zwaar jaar. Voor Coco, maar ook voor mij. En nu konden we het eindelijk afsluiten! Rust! Geen stapels formulieren meer, niet meer overal achteraan bellen.
Gewoon rust.
Om het te vieren gingen we uit lunchen. Heerlijk!

Waar zijn we anno 2015?

Dit lijkt de jaarlijkse update te zijn, Coco is ondertussen 15 en een half en er is heel wat gebeurd in haar puberleven!
Om te laten weten hoe de pogingen zijn verlopen sinds het vorig bericht waarin ze startte met Kurzweil. Een methode die eigenlijk voor kinderen met dyslexie is maar die voor kinderen die auditief ingesteld zijn ook interessant kan zijn. Aangezien ik altijd alles voor moest lezen bij het huiswerk maken dacht ik dat Kurweil wellicht een goede optie was.
Het werd niets. Ze irriteerde zich mateloos aan de computerstem van het programma. En ik eigenlijk ook. Coco kon zich er niet overheen zetten. De stem, intonatie en klank klonk allebehalve normaal. Ik snap persoonlijk ook niet dat kinderen met dyslexie hierbij kunnen leren.

Dus Kurzweil belandde al snel in de prullenbak.
en zo ook de andere hulpmiddelen die vanuit school werden aangeboden. Coco was er een beetje klaar mee. Ze wilde niet meer meewerken omdat ze zelf het idee had dat het toch geen nut had. Rekenen, wiskunde en economie lukten echt niet en remedial teaching was er niet.
Begrijpend lezen ging ook moeizaam en de juiste antwoorden geven op vragen bij toetsen ook niet. Ze bleek maar niet te kunnen snappen dat je bij toetsen alleen het gevraagde antwoord uit de lesstof moest halen, dat je eigenlijk alleen leerstof reproduceert zonder je eigen invulling er aan te mogen geven.

Als er bijvoorbeeld gevraagd werd: Waarom zijn de bladeren van een boom groen?
Antwoordde zij dan bijvoorbeeld: Omdat alle planten groen zijn. Of: omdat de boom groen een mooie kleur vind. Dat ze de stof uit het leerboek moest reproduceren en ze had kunnen antwoorden: omdat chlorofyl voor de groene kleur zorgt. Kwam niet in haar op.
Pas dit jaar, nu ze 15 is, snapt ze wat we bedoelen. Dat het er niet om gaat wat zij vindt, dat ze vooral niet zelf na moet denken, maar dat ze moet reproduceren. Dat gegeven vind ze heel vreemd.
Dat je naar school gaat om jezelf te ontwikkelen maar dat je niet zelf na mag denken of je eigen mening mag vormen.
Helaas is dit natuurlijk sterker op het VMBO dan op het VWO, waar dit veel meer gebeurd.
Het is heel jammer dat kinderen zoals Coco op VMBO komen en dat er van leerlingen op dit niveau wordt verwacht dat ze niet zelf na kunnen denken, dat ze geen verbanden kunnen leggen en conclusies kunnen trekken.

Afijn. De school zat met het handen in het haar. En er werd een test aangevraagd voor autisme omdat ze alles zo letterlijk nam. Wellicht kon zij dan met een diagnose ambulante hulp krijgen op school of kon zij overgeplaatst worden naar het speciaal onderwijs.
2 maanden lang vulde zij testen in. Bij elkaar waren het denk ik zo'n 750 vragen. Er werden psychologische gesprekken gevoerd.
Waarna de uitslag kwam: Net niet genoeg gescoord. Dus officieel geen autistische stoornis.
Dus geen geld.

Wel keken wij ondertussen naar scholen voor speciaal onderwijs, maar de meeste scholen waren gericht op ADHD/autisme met gedragsstoornissen. En Coco is een heel rustig kind. Geen gedragsproblemen.

Dus toen haar school voorstelde Coco naar een VSO school voor kinderen met autisme en ADHD te sturen was ik het helemaal niet eens met dit voorstel. Deze school zat vol met probleemgevallen. en dat in Rotterdam zuid op VMBO niveau, dan weet je het wel.

Maar goed, we zijn gaan kijken. En na een geruststellend gesprek, omdat er maar 2 leerlingen in de klas zaten met probleemgedrag en deze waarschijnlijk overgeplaatst zouden worden besloten we in december dat Coco naar deze school toe zou gaan, tenminste, als zij dat wilde. Want ze was dan het enige meisje in de klas.
Coco was ook ten einde raad en vond alles best als wij dat ook vonden.

Dus nu zit ons kind op VSO vmbo. En ook hier ging het afgelopen 2 maanden fout.
Maar dat vertel ik een volgende keer.

Stilte

Zoals je gemerkt hebt is het de afgelopen periode stil geweest. Ik heb niet meer geschreven omdat Coco er erg op tegen was dat ik over haar schreef op zoiets openbaars als internet.
Ik respecteer haar mening en heb dus niets meer geschreven.

Wat ik dan toch wel wil melden ( ik kan het niet laten),  is dat het veranderen van gedrag en eetgewoonten op deze leeftijd erg moeilijk is. Ze is nu 14 en gaat de wereld ontdekken. Samen met school hebben we bedacht dat Kurzweil haar wellicht kan helpen. Kurzweil is een programma voor kinderen met dyslexie. Het kind werkt met een koptelefoon en een computer die alles voorleest. Coco is niet dyslectisch maar na een test is er wel een vermoeden van NLD, non verbale leerstoornis, hierdoor heeft ze moeite met het verwerken van geschreven tekst. Het programma wordt geinstalleerd op haar computer en de komende weken zullen we zien of het voor haar werkt.

Daarnaast is ze nu begonnen met school maatschappelijk werk en help ik haar nog iedere avond met haar huiswerk. Nog wel hopelijk wordt dat minder met de Kurzweil methode.

Ik wil ook meer gaan werken aan haar persoonlijke ontwikkeling. Hoe weet ik nog niet precies want ze sluit nog altijd snel af. Ik zou wel door middel van spelletjes met haar willen praten over haar emotionele ontwikkeling, ik heb alleen nog geen idee in welke vorm ik dat ga gieten.

Vooralsnog halt ze alleen onvoldoendes op school en wil de school nog steeds dat we Ritalin gaan uitproberen. Coco is al heel klein van stuk en de mogelijk groei achterstand door Ritalin staat ons nog steeds tegen. Over de andere bijwerkingen wil ik het niet eens hebben..

Heeft iemand ervaring met dieten, pubers en emotionele ontwikkeling? Laat dan vooral een berichtje achter!

Het laatste rapport van het schooljaar nadert....

en ineens wordt Coco wakker.
Coco heeft 6 onvoldoendes op haar rapport waarvan een 3 en drie 4-en. Da's niet best.
De schrik zit er goed in. Ze heeft nog drie weken om betere cijfers te halen.
De afgelopen weken gaat het wel goed met huiswerk maken. Ik help haar vooral met wiskunde. Nu maar hopen dat ze de toetsen goed maakt.
Economie blijft het moeilijkste, de termen die gebruikt worden zijn te abstract en daarbij ook nog wat rekenwerk en je hebt het recept voor een extreem laag cijfer. En het helpen met economie schiet niet op, ze krijgt geen huiswerk mee.
Nu maar hopen dat ze wel naar het volgende jaar mag.
De regelmaat zit er nu goed in, alleen accepteert ze niet altijd hulp. De laatste weken gaat het wel beter, alleen jammer dat het schooljaar nu bijna afgelopen is. Nog een paar weken hard werken en dan kan ze weer lekker wegdromen en werken aan haar creatieve ontwikkeling, want daar loopt ze nu door al haar schoolwerk wel erg in achter.

Jonathan gaat gestaag door, hij heeft een goed rapport en gaat zonder problemen over. De komende zomer wil hij dan ook heel de zomer gaan werken. Overmorgen wordt hij 16 en met al het werk heeft hij geen tijd om straks met ons vakantie te vieren. Hij blijft liever thuis, ik ben daar nog over na aan het denken. Drie weken is wel lang..

ADD en huiswerk

Coco zit nu in de tweede klas van het VMBO. Ondanks de begeleiding die zij op school krijgt, iedere woensdag kijkt zij met een docent haar agenda na of al het huiswerk goed is genoteerd, heeft ze moeite om haar werk te organiseren. Zo heeft ze een map waarin het huiswerk geplanned wordt. Probleem is nu dat zij de map alweer een tijdje kwijt is..
Iedere dag is er op school de mogelijkheid om na school huiswerk te maken in de klas zodat er vragen gesteld kunnen worden. Maar Coco stelt weinig tot geen vragen, ook als ze de stof niet begrijpt.
Van de week was ik op haar school en bespraken we de mogelijkheden om haar te helpen.

Vaak is het moeilijk voor een haar om haar schoolwerk te maken, te luisteren en de opdrachten te onthouden die de docent geeft en dan deze ook nog binnen de gegeven tijd te maken. Ik probeer dan ook met de school een team te vormen,dit is cruciaal voor goede begeleiding. De school van Coco let hier ook goed op en samen werken we aan oplossingen. Het is belangrijk dat de school van je kind bekend is met alles wat je voor je kind doet. Hierdoor kan iedereen samen aan hetzelfde doel werken om je kind onafhankelijk te maken en de schoolperiode succesvol te doorlopen.  Toen Coco vorig jaar naar deze school ging hebben we alle informatie die we hadden doorgegeven zodat we met de school een plan konden maken. Het is belangrijk dat je hier als ouder actief in blijft opstellen en dat je open communiceert. Samenwerking is essentieel om oplossingen te vinden, maar met een druk schema lukt het mij niet altijd om contact te houden met de mentrix en de orthopedagoog. Maar met sms, email en gewoon bellen kom je al een heel eind. Ik vind vooral het email contact erg prettig, maar ook dat vergeet ik vaak.
We hebben van de week afgesproken dat de mentrix iedere dag met Coco haar tas nakijkt of de juiste boeken en schriften in haar tas zitten om thuis huiswerk te maken zodat ik Coco zelf kan helpen, een op een, in plaats van in een klas waar ze het moeilijk vind om te vragen.
Ik kijk nu met Coco naar haar huiswerk:
Zij bepaalt wanneer zij het fijn vind om te doen. Bij ons is dat na Spangas, omdat ze als ze om 16:30 uit school komt eerst een uur als een zombie voor zich uit staart en tv kijkt.
Ik probeer haar naar zichzelf te laten kijken, zelf observatie, zodat zij weet hoe zij zelf het beste werkt. Ze weet nu dat na Spangas een goede tijd voor haar is. Ze vindt het ook fijn om haar huiswerk in de woonkamer te maken zodat we haar kunnen helpen en aansporen om geconcentreerd te blijven. Alles wat voor afleiding kan zorgen: televisie, radio, telefoon en computer moeten dan uit zijn anders lukt het haar niet om te concentreren, wij moeten ons dus aanpassen. Onze zoon echter leert weer beter als er in zijn kamer  muziek opstaat.
Het is nu meivakantie, maar het plan is dat ik op zondag met Coco per week een dagelijks huiswerkplan maak, we kijken dan wanneer ze een toets heeft en leerwerk plannen we op drie momenten. En dan niet vergeten haar aan te moedigen om zich aan het plan te houden.
Het moeilijkste bij het helpen bij het huiswerk is om haar niet te onderwijzen of de les te lezen. Coco heeft veel hulp nodig, ze heeft erg moeite met begrijpend lezen. Ik lees haar de teksten voor van de maak-opdrachten zodat ze de tekst hoort in plaats van deze zelf leest. Dan begrijpt ze het beter. Moeilijke termen en woorden kan ik dan meteen uitleggen.
Verder laat ik haar zelf haar werk maken. Ik doe het niet voor haar. Als ik haar de antwoorden op vragen zou geven leert ze niet zelf. Maar meestal moet ik wel hele zinnen uitleggen en rekensommen stap voor stap uitleggen omdat zij niet abstract kan denken en niet weet welke stappen ze moet nemen om tot het gewenste resultaat te komen.
Ik ben blij dat het nu vakantie is! Na de vakantie gaan we er tegen aan, dat wordt zowel voor haar als voor mij een hele opgave.. 

Na jaren weer nieuwe school ontwikkelingen

De afgelopen jaren had ik geen zin en inspiratie om te schrijven. Coco had de diagnose,de basisschool hield er een beetje rekening mee, ik zeg met klem 'een beetje' omdat ze niet echt begrepen wat er in haar hoofd omging. Naast ADD heeft Coco erg moeite met rekenen en begrijpend lezen.
Hierdoor had zij op de basisschool een rekenachterstand van 1,5 jaar en stond zij voor andere vakken waar je veel voor moet lezen ook niet erg goed.
In groep acht had zij een vrij lage Cito score. Ik weet niet meer wat, maar het kwam neer op een vocabulair en intelligentie waarbij je zou denken aan Havo en een leerachterstand waarbij ze bijna op praktijkonderwijs uitkwam. We plaatsten Coco uiteindelijk op een VMBO met Theaterleerlijn op Kaderniveau. In de theatervakken was ze erg goed, maar het leren bleef sterk achter. De school snapte niet waar we het over hadden als we vertelden dat Coco ADD en leerachterstanden had. Het was een school met LWOO, leerwegondersteunend onderwijs. In de praktijk was dit niet meer dan een computerprogramma waarmee ze dachten die achterstanden wel even in te halen. Verder werd er weinig tot niet ondersteund.
Coco liep hier helemaal vast en werd steeds ongelukkiger, niet in de laatste plaats door de leerlingsamenstelling. Schreeuwerige en ordinaire kinderen, veel meiden die groepjes vormden, voornamelijk allochtoon, met een hele andere belevingswereld en achtergrond.
Na een half jaar besloten we dat we een andere school moesten zoeken. Uiteindelijk kwamen we bij een school die zich richt op leerlingen met leerproblemen. Het is geen speciaal onderwijs maar hangt er tegen aan. Omdat het een speciale school is, is het een streekschool, de leerlingen komen soms van 35 km ver.
De eerste keer dat we binnenkwamen was een verademing. Docenten die begrepen waar we het over hadden en fijne leerlingen waarbij ze meteen een goed gevoel kreeg.
"Deze school wil ik mama", zei ze toen we net 10 minuten binnen waren en ze de leerlingen en docenten had gezien. Dan wil je maar een ding: Dat het lukt.
Er waren in mei 2012 maar 5 plaatsen en 12 aanmeldingen voor het tweede jaar en er werd goed gekeken welke leerlingen het beste geholpen zouden kunnen worden op deze school. En na weken van wachten hoorden we dat Coco toegelaten was. Mijn god wat waren we blij!
Op deze school heeft ongeveer de helft dyslexie, veel kinderen ADHD/ADD en wat licht autistische stoornissen. En ik kan nu eindelijk zeggen dat Coco op haar plaats is!